مرجع تخصصی عکاسی حرفه ای

رفلکتور ، وسیله ای جادویی است که به شما امکان میدهد انعکاس نور را در هر جایی ایجاد کنید ، حتی در چشم سوژه .
رفلکتور نه تنها کچلایت را برای شما به وجود می آورد ، بلکه به شما امکان میدهد تا کنترل بیشتری بر روی نور تابش شده به سوژه داشته باشید.

رفلکتور ها سایز ها و رنگهای مختلفی دارند ، اما رفلکتور های نقره ای کوچک برای ایجاد کچلایت ها بسیار مناسب هستند .

به چشمهای کاملا زنده سوژه ها دقت بفرمایید . رعایت این نکته به ظاهر ساده و کوچک اما بسیار پر اهمیت به شما امکان می دهد ، عکسهای متفاوتی در مجموعه خود داشته باشید.

یکی از تکنیک های مهم در عکاسی پرتره ایجاد کچ لایت در چشم سوژه است ، کچلایت همان برق نور است که در اثر تابش نور به سوژه ، در درون چشمها ایجاد میشود .
کچلایت به عکاس کمک میکند تا توجه بیننده را به سمت چشمهای سوژه جلب کند و با این روش چشمهای سوژه به صورت زنده در عکس مشاهده میشوند.

کچلایت ها انعکاس نور هستند ، و منابع ایجاد کننده این نور میتوانند نورهای مصنوعی یا همان فلاشهای استودیویی و یا منابع نور طبیعی باشند .

گرفتن کچلایت با نور مصنوعی زحمت چندانی ندارد ، اما در اینجا به گرفتن کچلایت در نور طبیعی میپردازیم .

کچلایت در فضای بسته :
برای گرفتن کچلایت در فضای بسته مثل اتاق یا مکانهای سرپوشیده ، همه آنچه که شما نیاز دارید ، وجود یک منبع نور قابل مشاهده و ایجاد انعکاس نور آن در چشم سوژه است .

برای اینکار میتوانید سوژه را رو به نور پنجره قرار دهید و مطمئن شوید که یک خط مستقیم میان سوژه و منبع نور تابش شونده وجود دارد . مهم است که هیچ چیزی مانع تابش مستقیم نور به سمت سوژه نشود .

نکته : هر اندازه سوژه به منبع نور که همان پنجره یا درب ورودی است ، نزدیکتر باشد ، بنابراین اندازه کچلایت ایجاد شده بزرگتر خواهد بود.

صحنه را در ذهن خود سیاه و سفید ببینید:
عکاسان حرفه از شروع زمان عکسبرداری در ذهن خود مجسم می کنند که کدامیک از اجزای موجود در صحنه عکاسی به صورت سیاه و سفید یا مونوکروم دیده شود . آنها در واقع تصمیم میگیرند که کدامیک از عناصر بصری صحنه به صورت مونوکروم باشد .مسایلی از قبیل کنتراست در تنالیته ،کنتراست در زمان نورپردازی و نمایش صحیح سوژه ؛ اموری هستند که پس از زمان عکسبرداری و در هنگام ادیت عکس ؛ کار چندانی در رابطه با آنها نمی توان انجام داد .
هیچگاه توصیه نمی شود که از ابتدا به صورت مونوکروم عکاسی کنید ؛ اما اگر در سیاه و سفید دیدن صحنه دچار اشتباه می شوید ؛ می توانید تعدادی از شاتهای خود را به صورت مونوکروم انجام دهید .

در پرتره های سیاه و سفید ؛ چشمها بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا می کنند:
همانطور که میدانیم چشمها مهمترین بخش پرتره هستند و درواقع محور آفرینش تصویر بر روی چشمها قرار گرفته و سایر بخشهای تصویر حول محور چشمها تشکیل می شوند . در عکاسی سیاه و سفید ؛ اهمیت چشمها چندین برابر می شود .با حذف رنگها ؛ تصویر به صورت شکلهای هندسی و خطوط و فرمها دیده می شود .چشمها از آن دسته شکلهایی هستند که همه بلافاصله آنها را تشخیص می دهند و به آنها توجه می کنند از ابتدا توجه کنید که چشمها به خوبی نور پردازی شده اند و نقطه فوکوس شما دقیقا بر روی آنها قرار گرفته است.

پرتره خانم ماریون دیویس ، در سال ۱۹۱۹ در شهر نیویورک گرفته شده است.

نکته جالب در رابطه با این پرتره استفاده از تکنیک فوکوس نرم هست ، که با امکانات امروزی اگر قصد انجام آنرا داشته باشیم باید از دوربین های مدیوم فرمت استفاده کنیم .از لحاظ نورپردازی ، این پرتره در گروه عکسهای با دشواری متوسط قرار میگیرد و از لحاظ شخصیت پردازی ، این پرتره با توجه به جمله معروف ماریون دیویس در مورد خودش ، انجام شده است . .
ماریون ، در موردش خودش گفته ،، هنر من تشکیل شده از پنج درصد توانایی و مهارت هنری و نود پنج درصد تشکیل شده از اعتماد به نفس و روابط عمومی ،،

اکستریم کلوز آپ یا بیگ کلوز آپ یا همان نماهای کادر بسته یکی از تکنیک های ترکیب بندی است که به طور معمول از آن غافل هستیم و در جلسات عکسبرداری معمولا به آن توجه نمی کنیم . اما افرادی که از دید هنری بالایی برخوردار هستند معمولا این نماها را مورد توجه قرار می دهند و آثار ارزشمندی را هم به وجود می آورند

این کادر ها و نماهای بسته به طور خاص برای عکاسی از اجزای بدن بسیار کاربردی هستند و دوستانی که علاقه دارند تا در کار و آثارشان قدری متفاوت تر عمل کنند ،می توانند از این موضوع الگو برداری نموده و با توجه به خلاقیت خودشان ؛عکس های شگفت انگیزی را در مجموعه خود داشته باشند .

این نماهای بسته می توانند پیام های محکمی را انتقال بدهند.

این کادر ها برای انتقال پیامهایی در رابطه با جنسیت ،حالات روحی و روانی ؛ تمایلات عاطفی ؛ شرایط اجتماعی ، سن ،شرایط اجتماعی و بسیاری چیز های دیگر مورد استفاده قرار می گیرند.

یکی از تکنیک های بسیار مهم و در عین حال ساده ای که در عکاسی به ما کمک می کند تا عکس هایی خاص و در عین حال حرفه ای داشته باشیم ؛ تکنیک جالب و جذاب بوکه است.

بوکه یک کلمه ژاپنی است که ترجمه دقیقی در رابطه با آن ارایه نشده است اما در عکاسی به تکنیکی گفته می شود که در آن نواحی خارج از فوکوس دوربین که به طور معمول در پس زمینه سوژه قرار دارند به نحو زیبا و مناسبی محو و تار بشوند . در واقع تکنیک بوکه باعث می شود تا سوژه به نحو زیبایی برجسته شده و در عکس مورد تاکید قرار بگیرد

به طور ساده و خلاصه ، چهار عامل وجود دارند که به ایجاد بوکه کمک می کنند که به صورت مختصر آنها را بررسی می نماییم.

اولین و مهمترین عامل در ایجاد بوکه ؛ اندازه دیافراگم است . همانطور که می دانیم یکی از وظایف و کارکرد های دیافراگم ؛ تاثیر گذاری آن بر عمق میدان می باشد . بدین صورت که هر اندازه دیافراگم لنز شما باز تر باشد عمق میدان کمتری خواهید داشت و این عمق میدان کم باعث محو و تار و نرم شدن پس زمینه می شود .

به عنوان مثال در عکس هر چقدر از اندازه دیافراگم 1/8 استفاده شده باشد و همانطور که میدانیم ؛  هر اندازه عدد دیافراگم کمتر باشد ، عکاس در حال استفاده از دیافراگم بازتری است .

پس بنابرین باز بودن دیافراگم اولین عامل عمده و مهم در ایجاد بوکه می باشد.

دومین عامل تاثیر گذار و ایجاد کننده بوکه ، فاصله سوژه از پس زمینه می باشد . بدین صورت که هر اندازه فاصله بین سوژه و پس زمینه بیشتر باشد ؛ مقدار بیشتری از فضای پس زمینه از فوکوس خارج شده و محو و تار دیده می شود و این محو و تار شدن پس زمینه دقیقا همان چیزی است که برای ایجاد بوکه به آن نیاز داریم.

سبکهای کلاسیک نورپردازی ، مثل رامبراند ، باترفلای و ... بیشتر در رابطه با پرتره های تک نفره کاربرد دارند ، در رابطه با پرتره های گروهی شرایط کار با توجه به تعداد افراد ، اندازه محیط ، شرایط محیط ، پس زمینه و نوع قرار گیری افراد در ترکیب بندی ، تعیبن گردیده میشود . ￿
به طور کلی در پرتره گروهی بهتر عست فرض را بر شارپ نگه داشتن و در فوکوس قرار دادن کل افراد و همچنین پردازش نور یکسان و یکدست به همه افراد گروه قرار دهیم.

همه ما با اصول اولیه فیزیک نور به طور غریزی آشنایی داریم و به خوبی میدانیم که منبع نور کوچک قادر به روشن کردن محیط بزرگ نیست . بنابراین نمیتوان توقع داشت یه دیفیوزر کوچک قادر به پخش کردن نور در سطح وسیع باشد . شما باید نور را به صورت تلطیف شده ، و باشدت و قدرت یکسان به همه سوژه ها برسانید.
قانون مربع معکوس در نورپردازی به ما میگوید هر چقدر سوژه ها به منبع نور نزدیک تر باشند ، مقدار بیشتری از نور تلف می شود . پس بنابراین با فاصله دادن سوژه ها از منبع نور ، باز کردن دیاف برای جذب مقدار بیشتر نور در دوربین ، سطح تابشی نور بر روی سوژه ها را افزایش داده و افت شدت نور را با باز کردن دیاف ، جبران می کنیم .

برای عکاسی از کودک ، بهترین و با کیفیت ترین نور ، نور طبیعی میباشد ، امروزه عکاسان صاحب سبک ، عکاسی کودک را تماما در فضای باز و با نور طبیعی انجام میدهند.

وقتی که عکاس به همه اصول و مبانی پایبند باشد ، چنین اثری خلق میکند . این عکس ترکیبی است از دانش فنی و خلاقیت ذهنی.

باز هم استفاده هنرمندانه از نور طبیعی ، بازکردن دیافراگم و استفاده از فاصله کانونی برای کاهش عمق میدان و برجسته نمودن سوژه

پرتره های سیاه و سفید ، ابزار بسیار مناسبی ، برای انتقال معانی و مفاهیم به صورت خاص هستند .

در جایی که رنگ ها بعنوان عوامل مزاحم حذف میشوند ، نور ها ، بافت ها و ترکیب بندی ، اهمیت بسیار زیادی پیدا میکنند . در این شرایط هر تصمیم عکاس ، دارای جنبه و تاثیر هنری میباشد.

به صورت ساده باید بگویم که شما میتوانید ، تمام کادر خود را با سوژه پر کنید ، مثل حالتهایی که در عکس های کلوز آپ و بیگ کلوز آپ وجود دارد . به طور کلی دلیل محبوبیت کادر های کلوز آپ نیست به همین علتهایی است که عرض می کنم .

۱- جزئیات
هر اندازه که نمای بسته تری از سوژه خودتان بگیرید ، جزییات بیشتری از سوژه ، در تصویر دیده میشود . در واقع شما کل فضای عکس را به بیان جزییات دقیقی از سوژه خودتان اختصاص داده اید .
بعنوان مثال در عکسی خاطره انگیز از یک پدر بزرگ یا مادربزرگتان ، شما تمایل دارید تا تمام جزییات صورت ، چین و چروک ها ، حالتهای چهره را به یاد بیاورید ، حالا اگر این عکس یک لانگ شات بوده باشد و قسمت کنی از کادر به پدر بزرگ اختصاص یافته باشد ، مسلما شما دیگر جزییات صورت پدر بزرگ را بخاطر نخواهید آورد .
پس بنابراین هر اندازه که کادر خودمان را با سوژه پر کنیم ، جزییات بیشتری از سوژه را ثبت کرده ایم .

در یک نمای بسته ، جزییات بسیار زیادی از سوژه ثبت میشود